Наслов

Суперкомпензациски тренинг циклус

Телото секогаш се труди да се одржи во состојба на хомеостаза, поради што константно се адаптира на надворешните промени. Како резултат на тренингот настанува нарушување на хомеостазата, а со тоа и опаѓање на физичките способности. Адаптативниот одговор кој се случува како резултат на некоја активност се нарекува суперкомпензација.

Суперкомпензацискиот циклус го сочинуваат четири фази.

1. Фаза на опаѓање. Влијанието на тренингот врз организмот и физиолошките промени кои настануваат како резултат на тренингот. Оваа фаза се карактеризира со опаѓање на функционалните способности кај спортистот.

2. Фаза на опоравок. Оваа фаза може да биде со активен или пасивен одмор. Како резултат на одморот, се полнат енергентските депоа и функционалните способности се враќаат на почетната состојба, која била актуелна пред почетокот на тренингот.

3. Фаза на суперкомпензација. Во оваа фаза се достигнува највисокото ниво на функционална способност на оргазнимот. Суперкомпензаторниот ефект не се однесува само на физиолишките промени, туку и на психичките и на техничките.

4. Фаза на опаѓање на суперкомензаторниот ефект. Настанува како резултат на новиот тренинг, кој се изведува во пикот на суперкомензацијата.

Секоја физичка активност има сопствена суперкомензациска крива. Разликата во времетраењето на еден суперкомензациски циклус, е во зависност од должината на регенерација на различните биолошки процеси. Како пример може да се посочи креатин фосфатот, кој се регенерира за неколку минути, додека за регенерација на гликогенот потребни се и повеќе од 24 часа.

За да се достигне пикот на суперкомензацијата за екстензивен аеробен тренинг потребни се 8-12 часа, за спринтерски тренинг 30-40 часа, за интензивен анаеробен тренинг 40-60 часа, додека за интензивен силов тренинг потребни се 48-72 часа.

22 Април 2013

За авторот