таг / велоаџилак

Велосипедистите Сенад Идризи и Амир Аслани кои пред 10-тина дена од Тетово тргнаа на нивниот велоаџилак до Мека и Медина со велосипед, сега се веќе во Истанбул.

Двајца млади тетовчани Сенад Идризи и Амир Аслани, водејќи се од личната желба одлучија патот до Хаџ 2018 да го направат достижен на поинаков начин возејќи велосипед. Нивната желба ќе се оствари со тоа што ќе се создаде вистински спој помеѓу спортот и велисипедизмот и фактот дека ќе патуваат за 40-50 дена до Саудиска Арабија се со цел да го извршат ритуалот на аџилакот им наметнува желба да се надминат себеси во велoсипедизмот.

Во текот на вечерта се разбудив и излегов од шатор. Така сум се смрзнал. Насекаде имаше магла и температура не повеќе од 10 степена. Многу ладно за јули. Се тресев додека стоев надвор. Па и алиштата ми се натопија од влагата, се тресев дури и додека не заспав во вреќата. Радика се забучила, мислиш ќе не однесе. Беше навистина голема. Но сепак немаше опасност бидејќи бевме на повисоко ниво од текот.

Спиевме во околината на градот Љапчишта на триесетина километри од Костур. Целта за денеска ни беше да влеземе во Мала Преспа, да ги поминеме Корча и Поградец и да спиеме што е можно поблиску до Радожда.

Да ме тепаш не би спиел на вакво место. Ова е е едно од оние места на кои што сме се сместувале, најчесто во темница, и нема ништо: ни вода, ни река, ни сенка, клупа, маса, ништо. Пуштај шатор, спиј, продолжи да возиш. Толку. Колку да не спеиш на точак или на асфалтон. Ни се измивме од сабајле, ни јадевме. Но сепак се разбудивме весели. Ќе одиме во Солун. Во главниот град. И што е најважно, ќе јадеме гиро. Како ли не мотивираше гирото? Марко веќе ме чекаше на патот додека јас собирав се околу шаторот. Се спакував и тргнав и јас.

Колку убаво сум се наспал. Рано се разбудив. Мислам дека уште ни сонцето не беше излезено. Марко сеуште беше во шаторот, а тоа значеше дека и јас не треба да се брзам да излегувам од вреќата. Удобно ми беше на камениот под, само со изомат под мене. Ми требаше ваков тврд сон оваа вечер, после непреспиената претходна ноќ.

Експедиција составена од 4 члена вљубеници во Македонија ги поврзува трите големи настани кои се случиле на 2ри август. Летото 2017, тие тргнуваат во велопоход почнувајќи од Херонеја, преку Крушево па се до Манастир Св. Прохор Пчински. Авантурата, нивното искуство и патешествие возејќи 820 км се раскажани во видеотo „Велоаџилак 2017”. 


Се разбудивме во многу мирно маало од градот. Претходната вечер газдите ни рекоа дека можеме да спиеме до колку сакаме и да си одиме кога ќе бидеме подготвени. Не не брзаа. Ама немавме многу време за лежење. Си станавме на време како и другите денови, ги земавме точаците, товаривме и тргнавме. Не се ни поздравивме. Немаше никој во хотелот. Толку беше рано.

Утрото се разбудивме рано. Доста беше спиење. И онака рано легнавме. Се што беше оставено надвор беше водено. Требаше да претпоставам дека ќе има мнгу роса. Георгијани се наоѓа на 500 метра висина, но има големо влнијание од планината. Тука поминува и реката што ја зголемува влжноста, и сите услови за роса се исполнети.

Во текот на ноќта почна да дува. Некако ми мирисаше дека ветерот ќе донесе дожд. Спиев веднаш покрај шаторот на отворено. Штом почна да врне се прфрлив во гаражата. По некое време и таму ми дојде вода. Па се префрлив во кујната. Па почна да ми мириса на готвено, и видов-не видов си се пикнав во шатор. Само се плашев да не врне и во текот на денот па да не можеме да возиме.

Имав некое чудно чувство за ова место. Претходната вечер кога баравме најудобно место за спиење тргнавме накај реката, а таму видов една камп-приколка, чудно паркирана, како нешто да се случуваше внатре. Не му кажав на Марко дека сум се исплашил. Сепак решив да спиеме на таа полјана, иако ми беше страв, само за да не паничам.

FB Препораки